خالق نه، کارگردان!

نوشتن،

چه فایده؟

همه ما خیالی هستیم بر بستر خیال.

تار و پودی از هیچ.

حتی شعور و شعرمان هم خیال و مجاز و محال است.

در بین غبار تاریک زمان، بر موج وهم سوارم، دستهای تو و یاد لبخند توست،

تنها دلخوشی این عدم محقرانه.